Triumph 100 jaar, reanimeren dan maar?!

Als je tot de kleine groep van de eerste autofabrikanten ter wereld behoort, is het tegenwoordig mogelijk om een honderdjarig bestaan van een automerk te vieren. Toegegeven, het komt nog niet zo vaak voor. De Top-5 is voorbehouden aan Mercedes-Benz (1886), Peugeot (1882), Renault (1898), Opel (1899) en Fiat (1899). En dan bedoelen we de eerste serieuze auto’s met een benzinemotor, want er zijn natuurlijk oudere voorbeelden van iets wat op een auto met vier wielen moest lijken. Dit jaar wordt er toch echt weer een merk aan dit bejaarde rijtje toegevoegd, namelijk Triumph. De autotak van Triumph werd in 1923 opgericht.

Van producent naar faillissement

Het vertellen van het verhaal van Triumph-auto’s is best ingewikkeld, maar wel boeiend. Het is met alle vooral politieke en economische ontwikkelingen in zijn bestaan, een bijzondere story. Genoeg ingrediënten voor een interessante Netflix-documentaire.

De oprichter van Triumph was de Duitser Siegfried Bettmann, die in 1884 naar Londen emigreerde. Hij richtte de Triumph Cycle Company op en vanuit Coventry exporteerde hij fietsen, die hij daar later ook zelf ging produceren. Hij koos voor de naam Triumph omdat de betekenis van het woord in meerdere, verschillende talen meteen begrepen werd. Na de fietsen kwamen de motorfietsen. De Triumph Motor Company groeide snel en leverde tijdens de Eerste Wereldoorlog maar liefst 30.000 motorfietsen aan het Britse leger. Dit had ook zijn weerslag op de verkoop aan particulieren en bedrijven. In 1923 verlieten wekelijks 300 motorfietsen de fabriek.

Geheel in de tijdgeest van de jaren twintig lieten de auto’s niet lang op zich wachten. De motorfietsen gingen tegelijkertijd hun eigen weg, wat nooit meer veranderde. Anno 2023 zijn de Triumph-motorfietsen nog steeds erg gewild. Ze hebben de status van ‘Cult Bike’. Al in 1919 werd er een testauto met een 2 liter-motor gebouwd. Het was maar een proefmodel, maar in april 1923 werd dan toch de eerste, echte Triumph-automobiel geïntroduceerd. Het voertuig had een 1393 cc-motor en zijn typenaam was 10/20.

Triumph had meteen de slag te pakken. In 1927 werd een van de meest succesvolle modellen geïntroduceerd, de “Super Seven”. De onderneming werd in 1930 omgedoopt in Triumph Motor Company en daarmee was de basis gelegd voor het Triumph zoals we dat allemaal kennen.

Makkelijk was het niet in de economisch moeizame jaren tussen de twee wereldoorlogen. Wel verscheen de Dolomite voor het eerst op het toneel. Hij werd van 1936 tot en met 1940 in verschillende uitvoeringen gebouwd. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werden de Triumph-fabriekshallen gebruikt voor het produceren van vliegtuigonderdelen. De fabriek in Coventry werd bovendien platgebombardeerd en in 1944 ging Triumph jammerlijk failliet. Triumph kon weer opnieuw beginnen.

Wonderbaarlijk herstel

Maar Triumph herstelde zich wonderbaarlijk. In 1953 werd de TR-sportwagenmodelserie (TR2-TR8) geïntroduceerd en dat werd een regelrecht verkoopsucces. Dat gaf financieel een beetje lucht aan het merk dat in 1960 toch werd ingelijfd bij vrachtwagenfabrikant Leyland Motors. Acht jaar later was het weer raak.

In 1968 fuseerde Leyland Motors met BMC, bestaande uit Austin, Austin-Healey, Morris, MG, Rover, Jaguar, Daimler, Coventry Climax, Riley, Vanden Plas en Wolseley. De nieuwgevormde merkencombinatie vormde het wereldberoemde en beruchte British Leyland Motor Corporation (BLMC). Op dat moment was Triumph onderdeel van de vierde grootste autoproducent ter wereld. Maar de ambitie van het topmanagement in combinatie met arbeidsonrust en kwaliteitsproblemen, deed de Duitsers al snel de naam British ‘Elend’ geven aan het Britse autoconcern. Best triest, want dat verdienden de Britten nu ook weer niet.

Niet verkeerd

Toch deed het merk zelf het niet verkeerd. Integendeel, de Triumph TR-series (van TR2 uit 1952 tot en met TR8) gingen als warme broodjes over de toonbank. Vanaf 1962 werd er zelfs een tweede lijn toegevoegd, in de vorm van de Triumph Spitfire en de GT6. Het waren eigentijdse sportwagens die bovendien betaalbaar waren. En ook de sportieve gezinswagens mochten er zijn. Vooral vanwege de fraaie modellen die werden ontworpen in samenwerking met het Italiaanse Michelotti.

De Herald en Vitesse, de Toledo en Dolomite en de 2000 en 2500TC veroverden de harten van een selectieve kopersgroep. Die wel eens wat anders wilden dan een Kever of Kadett. En het mocht dan best een beetje duurder zijn. Karakter wint het tenslotte. De laatste serieuze Triumph was de 8-cilinder Stag, die technisch eigenlijk te moeilijk was. Zelfs de dealers konden hem in eerste instantie niet goed ‘servicen’. Interne concurrentie en reorganisaties deed Triumph eind jaren zeventig wegsmelten. In 1981 bleef alleen de Triumph Acclaim over. Dat was een Honda met een Triumph-badge, die niets meer te maken had met het oorspronkelijke, innovatieve Triumph.

Toch maar reanimeren?

De Acclaim zorgde echter wel voor goede verkoopcijfers en financieel rendement. Dat was ook wat waard in de turbulente jaren in de tijd van Margret Thatcher. Maar de Acclaim kon niet voorkomen dat 1984 het laatste productiejaar werd van het merk Triumph. Het merk verdween van de markt. De auto’s worden nu weliswaar niet meer gemaakt, maar het handelsmerk Triumph bestaat nog steeds.

Daarom dat de Nederlandse Triumph-clubs op 26 en 27 augustus 2023 samenwerken om het 100-jarig bestaan te vieren. De Club Triumph Holland (CTH), de Triumph Spitfire Club (TSC), Stag Club Nederland (SCN) en de TR Club Holland (TRCH) organiseren dan een speciaal jubileumweekend op de Jardin d’Hiverre, net even buiten Baarn. Het merk is nu in handen van BMW, dat in 1994 Rover overnam en daardoor Triumph in zijn schoot kreeg geworpen. Tot op de dag van vandaag ligt de naam Triumph dus op de plank bij BMW, evenals Mini, Riley en Austin-Healey. Hoe het met Mini is afgelopen hoeven we u niet te vertellen. Het werd een bestseller voor BMW! Dus misschien een reden om Triumph ook ooit weer te reanimeren. Dat zou het innovatieve merk wel verdienen na zo’n turbulent bestaan.

Bent u al abonnee? Auto Motor Klassiek staat elke maand weer vol met boeiend leesvoer over oldtimers, artikelen die trouwens niet dezelfde zijn als op de website.