Column

Zittend plassen en een T150

By  | 

Ernst was een kennis uit een ver verleden. Tegenwoordig zou hij licht autistisch genoemd worden. Maar toen woonde hij samen met een Triumph T150 Trident in een rommelig hok achteraf. Hij was obsessief bezig die Britse driecilinder technisch tot perfectie te ontwikkelen. En of daar tijd in ging zitten? Daar ging al zijn tijd in zitten. Ernst was een man die zich ergens volkomen op focuste, een man met een single track mind. De Triumph was dan feitelijk ook zijn enige gespreksonderwerp tot na het derde pilsje. Na de derde pils viel hij altijd om.

En toen kwam Magritte in zijn leven

Ernst richtte zijn aandacht voor de volle 110% op zijn gevonden nieuwe liefde en verdween uit beeld. Nu kwam ik hem weer tegen. Hij was in twintig jaar nauwelijks veranderd. We begroetten elkaar en ik vroeg hoe het met hem was. Het ging goed met hem. Hij begon te vertellen over de laatste modificaties aan zijn Trident. Dat was als vanouds. Maar zijn sociale vaardigheden waren er op vooruit gegaan. Hij vroeg zelfs op wat voor motor ik tegenwoordig reed.

Hij nodigde me uit thuis bij hem bij te praten

Hij woonde vijf minuten verderop. Die vijf minuten werden gevuld met verhalen over zijn Trident. Zijn woning bleek geen grot meer, maar een keurig appartement op de begane grond. In zijn woning was alles keurig schoon en fris. Als bewijs van zijn verregaande socialisatie hingen er een paar schilderijen aan de muur en hing er vitrage voor de ramen. De planten in de vensterbank bleken van plastic te zijn. De woonkamer was nadrukkelijk het podium van de naar technische perfectie evoluerende Triumph. De driepitter stond niet naast een IKEA meubel, maar naast een kleine draai- en freesbank. Bij een sterke kop koffie ging het gesprek verder. Over de T150.

Tijd voor de Triumph

Ik maakte een voorzichtige opmerking dat de tijd dat hij geen tijd meer voor zijn Triumph had blijkbaar over was. Dat was ook zo. “Ik kreeg een motorongeval. Gelukkig niet op de Triumph. Ik was er een poosje best beroerd aan toe. En Margritte trok het niet om met een patiënt op te trekken.” Hij keek bedachtzaam voor zich uit. “We besloten elk ons weegs te gaan. Ik herstelde en ging weer bezig met mijn Triumph.”

Vrouwen en T150’s

Op mijn opmerking dat ik blij was te zien hoe netjes hij zijn leven blijkbaar weer op orde had knikte Ernst tevreden. “Ik heb een hoop geleerd. Ik ben socialer geworden. Wil je nog koffie?” We praatten weer wat over de Triumph. “Weet je vrouwen zijn net T150’s. Ze vragen constant alle liefde, zorg en respect. Maar ik denk niet dat je ooit echt van ze op aan kunt. Maar de omgang met motorfietsen is toch minder gecompliceerd. En ik heb geen slechte herinneringen aan mijn tijd met Margritte. Ik heb veel van haar geleerd.

Zoals dingen in het huishouden…

…schoonhouden en zo.” Het appartement zag er inderdaad uit als om door een ringetje te halen. “En weet je wat het belangrijkste is dat ik geleerd heb?“ Ik wist het niet… Met de blik van een tevreden man in de ogen legde Ernst me uit wat het belangrijkste was dat hij geleerd had: “Zittend plassen. Dat houdt de wc veel schoner.”

Wat er in zijn toekomst ook gebeuren gaat, Ernst blijft trouw aan zijn Triumph project. Maar mocht er ooit nog eens een nieuwe liefde in zijn leven komen, dan treft die een man met sociale vaardigheden die zijn toilet perfect schoon houdt. Wat wil een vrouw nog meer behalve het onmogelijke? En die plastic planten? “Dat heb ik ook van Margritte geleerd: een huis zonder groen is een huis zonder ziel.” Het gaat goed met Ernst. Gelukkig maar.

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X