in ,

Subaru. Mijn redding bij de schooldirecteur

Hoofdschuddend keek mijn schooldirecteur mij aan toen ik na schooltijd zijn kamer binnenliep. Zijn ogen toonden wanhoop in tien boekdelen. Dit was de zoveelste keer dat ik mij vanwege een recalcitrante en eigenzinnige houding mocht melden, en de man tegenover mij was bepaald niet blij. Het gesprekje en het kopje koffie bleven nu uit. Het was menens, dit ging in de aanloop naar mijn eindexamen mogelijk de verkeerde kant op. Ik moest nu écht iets verzinnen, en een goede verklaring voor mijn gedrag geven. Ineens vergeleek ik mijzelf met een Subaru, het merk dat in mijn schooldirecteur een trouwe klant had.


De nogal onderkoelde sfeer verdween vrij snel. Aanvankelijk sloeg de boosheid van de directeur om in stomme verbazing. Niet viel later schoot de markante schooldirecteur in een soort ongemakkelijke en hikkende lach, die zo aanstekelijk werkte dat ik mijn gezicht ook niet meer in de plooi kon houden. De directeur herhaalde mijn woorden nog maar eens. “Ik ben net een Subaru, hoe kom je er toch weer bij man?” De lachstuip van de directeur werd abrupt gevolgd door een forse hoestbui, maar het ijs was weer eens gebroken. Hoewel ik altijd goed met de directeur kon opschieten, voelde ik nu wel de nodige opluchting.

De directeur reed dus in een Subaru. Hij had een hardtopversie uit de tweede Leone Serie. Dat was een auto uit 1983. Ik heb altijd een zwak gehad voor het bijzondere Japanse merk, dat overigens al heel vroeg in de jaren zeventig óók gezinsauto’s met vierwielaandrijving bouwde. De boxermotoren en de aparte vormgeving gaven extra karakter aan de producten van de Japanse fabrikant. De raamframe-loze portieren waren bijvoorbeeld een handelsmerk. Mijn schooldirecteur was één van de weinigen in de nabije omtrek die met een auto van het Japanse merk reed. Het was 1986 en tijdens dat jaar verkocht Subaru in Nederland 4.303 auto’s op een jaartotaal van 560.000 stuks.

Zeker in die tijd vond ik een Subaru behoorlijk excentriek. De modellen toonden lef en eigenheid. De 1800 GLF van de schooldirecteur was een auto die sympathie oogstte. Toch maakte menigeen niet de stap naar een Subaru. Daar was het Japanse merk net te eigenwijs voor en ik vond dat prachtig. Subaru presenteerde een vorm van anders denken, zonder van die eigen filosofie af te stappen. En vooral: zonder authenticiteit te verliezen. Dat herkende ik, al ging het natuurlijk wel heel ver om mijzelf met een Subaru te vergelijken.

De directeur en ik spraken nog een poosje door. Hij luisterde graag naar mijn verhalen over auto’s. In die tijd zat mijn vader bovendien in de ouderraad van de school, ook hij was een man die zijn eigen gang ging. Wij praatten ook een poosje over hem. In die tijd reden mijn ouders in een Volkswagen Golf C Diesel. Maar toen ik vertelde dat zij járenlang Citroën hadden gereden herkende de directeur dat. De Citroën geschiedenis van mijn ouders verbaasde hem niet. Vond-ie goed bij het karakter van mijn vader passen, hij noemde die historische keuzes ook verfrissend. En vooral: keuzes die iemand zelf maakte en niet door een ander werden bepaald. “Ik ga toch ook niet in een auto zitten om daar een ander enig plezier mee te doen, ik rij in een Subaru omdat ik het merk speciaal vind. En het is dan ook nog eens leuk dat je ze niet zoveel ziet.”

Ik dacht even dat ik op één lijn zat met de schooldirecteur. Ik was er klaar voor om hem te vertellen over het heuse Subaru agentschap, dat mijn kleine geboortedorp tijdens de jaren zeventig had. En dat ik de Subaru’s van weleer daarom ook had leren kennen. Maar de directeur nam op dat moment een laatste slok koffie. Hij hielp mij hierna direct uit de droom. De onderwijzer in hem keerde terug, en hij wees mij nadrukkelijk om mijn verantwoordelijkheden en mijn opdracht om rekening te houden met de klas en vooral met de leraren. Dat had hij mij al twintig keer verteld, en hij herhaalde het nog maar eens. “En nu naar huis, morgen weer met frisse moed terugkomen.”

In de aanloop naar de fraaie zomer van 1986 kreeg ik mijn diploma, ik was tamelijk eenvoudig geslaagd voor het mavo-examen en een mooie schoolperiode in Alkmaar gloorde aan de horizon. Het deed mij veel om mijn oude school te verlaten, het diploma nam ik met gemengde gevoelens in ontvangst. De schooldirecteur gaf mij een hand en een knipoog. Zijn afscheidswoorden waren bijzonder. “We hebben een mooie tijd gehad. Maar gedraag je straks wél in Alkmaar. Ik ga je missen, Subaru!”


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.



7 Reacties

Geef een reactie
  1. Het is niet alleen het eigenwijze van de Subaru waardoor de verkoopcijfers niet die van Toyota zijn, maar ook de prijs. Subaru is geen goedkoop merk en als je alleen kijkt naar de specificaties dan waag je de sprong niet, maar wie er een heeft of heeft gehad weet wat je ervoor terugkrijgt: een werkelijk verpletterende kwaliteit. Ik heb een Forester 2.0X van 2004 met vier ton op de klok en daar merk je totaal niets van. Er is nooit iets aan kapot behalve de gewone slijtagedelen. Een topklasse auto.

  2. Al jaren rijden wij Subaru ooit begonnen met een nieuwe mini Jumbo welke na hagelschade werd ingeruild voor een nieuwe Justy 1200GLS toen deze total loss gereden werd door mijn vrouw(gelukkig zonder persoonlijk leed) Hebben we jaren een Legacy gereden.
    Hierna een jaar of wat Renault en Peugeot maar sinds 4 jaar toch weer terug naar een Subaru.
    Ditmaal een Forester 4wd. Het blijven heerlijke autos en niet Jan en alleman rijd erin.

  3. Subaru, hadden ooit Audi op een leuke manier terecht gewezen. Audi vierde “zoveel” jaar Quatro, als zijnde dat zij vierwielaandrijving introduceerden in gezinsauto’s met uiteraard de dooddoeneer “voorsprong door techniek” erachter. Subaru feliciteerde Audi daarmee met een advertentie met pontificaal een Impreza, met als voetnoot “al sinds begin jaren ’70 fabrikant van gezinsauto’s met vierwielaandrijving”.

  4. Leuk persoonlijk verhaal.
    Doet mij aan mijn eigen Mavo tijd denken 2de helft jaren 70.
    Ook ik moest regelmatig bij de conrector komen.
    Zijn vraag was steevast: “En de hoeveelste keer was dit nu Schimmel ?”.
    De 3de keer meneer was even steevast mijn antwoord.
    De 4de keer moest je 3 dagen naar huis.
    Ook dat gebeurde uiteindelijk.
    Maar ik heb het overleeft !

    Ja leuk die Subaru boxer.
    Inderdaad elegante zijramen zonder raamframe.
    Mooie slanke Amerikaanse modellijnen zo van opzij.
    Toch een fraaie japanner !

    Ik heb net een Lancia 2000 Berlina uit ’75 gekocht met zo’n platte boxer.
    Prachtig trillingsvrij stukje techniek. Eigenlijk de ideale motor.
    Zorgt voor een laag zwaartepunt wat de wegligging ten goede komt.
    Ook de Alfasud had er één.

    Maar ik heb geen middelbare school connectie met een auto.
    Of het moet een Passaat zijn met totaal profiel loze banden van één van de leraren !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hugo’s Sachsclub

Jaguar XJR 4.0 Supercharger

Jaguar XJR 4.0 Supercharger. Souplesse met kracht voor Bokke Jan.