Bijzonder

Sbarro Challenge. Concrete kolder

By  | 

Franco Sbarro heeft beslist gevoel voor humor. De Sbarro Challenge moet hij tijdens een gierende lachbui ontworpen hebben. En was het niet op dat moment, dan kreeg de creatieve Zwitser er toch op zijn minst een toen iemand deze uitzinnige creatie daadwerkelijk kocht.

Catwalk

Dat werd zelfs de slappe lach, want hij verkocht er uiteindelijk maar liefst tien exemplaren van. Waarschijnlijk aan eenzelfde types als de uitbundige elite die zich langs de beroemde catwalks van Parijs en Milaan vrijwel permanent beneveld zat te vergapen aan de ene na de andere idiote, slechtzittende en onpraktische creatie. Want dat was de Sbarro Challenge ook, idioot en onpraktisch. Maar hij zat niet slecht. Het interieur werd volledig op maat gemaakt voor de toekomstige eigenaar, inclusief de zitplaatsen. Die waren namelijk niet verstelbaar. Ze waren wel bekleed met Connolly-leer, evenals de rest van het interieur. Daarin was uiteraard veel meer te beleven, tot een heuse televisie met VHS-videorecorder aan toe. Nu is daar alleen de kringloopwinkel nog blij mee, in 1985 iedereen.

Cw-waarde

In dat jaar introduceerde Sbarro de Challenge op de Motorshow van Genève. Onderhuids was deze unieke supercar voornamelijk gebaseerd op bestaande Mercedes-Benz techniek. In de dikke kont was zo’n Duitse V8 van 5 liter gemonteerd, die met behulp een dubbele turbo een slordige 350 pk op de achterwielen losliet. De transmissie kwam echter van een Jeep Cherokee, ergens moest men blijkbaar toch binnen bepaalde perken blijven. Dat lukte wat betreft zijn luchtweerstandscoëfficient fenomenaal: een Cw-waarde van slechts 0,26 is zelfs vandaag de dag nog uniek te noemen en dat was natuurlijk zijn bestaansrecht. Of toch op zijn minst het excuus voor zijn kolderieke wigvorm.

Dure grap

Het automobiele equivalent van een deurstopper. En net als de voor die potsierlijke welvaarts-oprispingen op de catwalk, was er oprechte belangstelling voor. Wat de kopers ermee wilden uitstralen was niet geheel duidelijk, waarschijnlijk niet eens voor Sbarro zelf. Hij moet zelf ook aan een uit de hand gelopen grap gedacht hebben. Maar wel een dure, meteen maar even doorpakken: Franco vroeg met een stalen gezicht ruim 300.000 Zwitserse Francs voor deze Matchbox-madness op ware grootte. Dat was omgerekend, nog zonder belastingen, zomaar 450.000 ouderwetse guldens, destijds ruwweg de waarde van een gehucht. Daar sloeg praalzucht echter totaal niet aan. Een Sbarro Challenge was toch de betere optie ter bevrediging van doorlopend opspelende ijdeltuiterij, een sterk miskende aandoening.

Weglaten

Die kon enigszins verzacht worden met de opgewaardeerde Sbarro Challenge Ⅱ en Ⅲ. De techniek in deze latere versies was afkomstig van Porsche, voortaan roffelde achterin een zescilinder boxermotor met turbo van 3,3 liter, met respectievelijk 300 en 400 pk. Het dashboard was ook herkenbaar van Stuttgartse afkomst, met behoud van de grappen grollen uit de eerste versie. Wederom tv en video en ook de uiterst vooruitstrevende achteruitkijkcamera zat bij de latere versies weer opzichtig in de bolle bips gemonteerd. De Sbarro Challenge was er de auto niet naar om iets te verhullen. Behalve wat betreft de buitenspiegels leek de kunst van het weglaten bepaald niet consequent toegepast te zijn op deze uitslover. Maar schijn bedriegt. Neem de twee uitklappende spoilers bovenop de cabine, bij wijze van airbrake. Dat lijkt voor de modale leek overbodig, maar is in werkelijkheid onmisbaar op elke boulevard. Of een roterende ruitenwisser, een absolute noodzaak voor notoire mooiweercoureurs. De immense voorruit zakte desgewenst in zijn geheel naar beneden, als alternatief zonnedak. Maar natuurlijk vooral om het volk een blik te gunnen op de dienstdoende bon vivant. Alle bare necessities waren dus aanwezig.

Leuren

Van de tien gebouwde exemplaren is nummer zeven de bekendste, het is de enige versie met vier zitplaatsen. Maar deze Sbarro Challenge is vooral bekend omdat er al jaren tevergeefs mee wordt geleurd op het internet. Van oorsprong wit, werd dit inmiddels grijze exemplaar al diverse malen te koop aangeboden, zonder ooit een vraagprijs te vermelden. Maar niemand durft blijkbaar. Ook het feit dat de eerste eigenaar niemand minder was dan Yves Saint Laurent trok nog niemand over de streep. En waar kenden we die ook alweer van? Ach ja, de catwalk…

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X