Column

Rome. En klassiekers

By  | 

De bestaansmiddelen van de bewoners van Rome, dat zijn de ruïnes, Italiaans ijs en geld. De ruïnes waren er al. Het ijs maken ze ter plekke. Het geld wordt aangevoerd in de zakken van toeristen.

Veel daarvan zijn gymnasiasten op Rome reis en Aziaten. Het Romeinse verkeer valt op door de 101% bezettingraad van de openbare wegen. De insteek is dat als iets kan, je het ook doet. Onmiddellijk en zonder twijfelen. Het overige verkeer reageert daar haarscherp op. Terwijl ze waanzinnig claxonneren. Dat weer wel. Die ‘do or die’ aanpak geldt voor touringcars, auto’s en de miljarden, grotendeels Chinese en Japanse, rondzwermende scooters.

Echte Vespa’s zagen we niet veel in Rome. De eerste indruk is dat de scooteristi allemaal geblinddoekt rijden en een spastische gasgeefhand hebben. Zo links en rechts zie je verongelukte scooters en plestik beplatingsresten daar van. Op de achtergrond hoor je constant sirenes. Misschien politie. Meer waarschijnlijk: ambulances. En raadt eens wat? In Rome kun je als toerist gewoon een scooter huren om het allemaal zelf mee te maken!

Gevoelsmatig lijkt dat op het huren van een Kalashnikov tijdens een georganiseerde reis naar Oeroezgan. Bij de scooterherstelwerkplaats tegen over ons hotelletje bleek die huur veel goedkoper dan via de reguliere verhuur. De twee straten tot aan de hoofdweg waren genoeg om aan de scoot te wennen.

Daarna veranderde de wereld in een roes van alleen maar direct insturen en gas geven. Bijna doodervaringen verliezen veel van hun charme als je er vijf per minuut hebt. Het andere verkeer veranderde in een vage wolk van vormen, kleuren en geclaxonneer en het megalomane gehuil van ambulance sirenes.

Eerst Rome zien en dan sterven kwam zo wel erg dichtbij.

Omdat de rit het doel was maakte het niet uit wat de koers was. Na een uur was er een reanimatiestop van een uur in een rustige zijstraat nodig om de bloeddruk en polsslag weer onder Olympisch niveau te krijgen. Een thermometer juichte dat het 30 graden was. Het voelde warmer aan.

Een vergeten project in het Oude Rome

Achter een hek rechts van het terras zagen we een motorfiets. Een Honda Dream uit de jaren zestig. Een blijkbaar vergeten project met twintig jaar stof erop. Toen er iemand uit het hek kwam doken wij er in. We gebruikten alle losse bonnetjes en papiertjes uit een portemonnee en een damestas om alle brievenbussen te folderen met ons e-mailadres. Om het portaal weer te verlaten hadden we weer iemand met de sleutels van het hek nodig.

De terugweg per TomTom was net zo waanzinnig als de heenweg. We vertelden de garagist onze belevenissen. “Ah, uno Honda de 1965?” Die had hij ook nog staan. Maar dat was een CB450. Die werd direct gekocht. Het e-mail antwoord over de C 72 kwam twee weken later. We gaan dit voorjaar terug om de nieuwe aanwinsten op te halen. Met de auto.

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    4 Comments

    1. Jurgen

      3 februari, 2019 at 12:15

      Ik heb dat ook een keer gedaan maar ervaarde meer respect voor de scooterrijder dan in Rotterdam
      Maar Rome moet je inderdaad op een scooter doen en eten en drinken in de kleinste mogelijke restaurants of buurthuizen

    2. Didi

      3 februari, 2019 at 00:57

      Ik heb zelf in mijn jeugdjaren 9 jaar in Rome gewoond. Dit verhaal komt met mijn herinneringen overeen. Ik zou er zelf nog wel een paar bij kunnen vertellen.

    3. Arjoan

      2 februari, 2019 at 22:11

      Schitterend

    4. Patrick

      2 februari, 2019 at 21:00

      Hier moest ik weer hartelijk om lachen.

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *