Historie

De Renault 14. Hoe Renault met de gebakken peren bleef zitten

By  | 

De aanval op de concurrentie inzetten is noodzakelijk voor autofabrikanten. Maar je eigen product om zeep helpen is de verkeerde munitie. Hoe scherp die ook is.

Levenslustig

Want dat was de Renault 14. In de basis was dit beoogde VW Golf-alternatief een veelbelovend concept. De vriendelijke hatchback had een aantal zaken aan boord die zeker nog niet standaard waren voor zijn klasse in 1976, het jaar van zijn introductie. Hij was groter en ruimer en zag er bovendien aanmerkelijk levenslustiger uit dan de bloedserieuze Duitser die hij moest tackelen. Die laatste wilde alleen de beste zijn. De Renault 14 uiteraard ook, maar de Fransoos miste die typisch Teutoonse verbetenheid en bouw om gegarandeerd succesvol te worden. Dat gebeurde dan ook niet.

La Poire

Daar was de auto an sich niet uitsluitend debet aan. De marketeers hadden het lumineuze idee opgevat om de 14 aan te prijzen in peervorm. La Poire. Het idee… Het moet na een copieuze lunch met veel wijn gelanceerd zijn, want er werd zonder pardon een klap op gegeven. Ook de volgende dag krabde niemand zich achter de oren en gingen de katerige reclamejongens en -meisjes aan het werk met allerlei filmpjes en afbeeldingen van de 14 en een peer. Op een affiche werd een heel gezin, inclusief een enorme hond, in een uitgeholde versie van de bolle vrucht geprojecteerd met erboven de tekst “Une poire c’est confortable”. En nog steeds zei niemand iets.

Imago 

Nu was de vorm van de Renault 14 wel karakteristiek, maar zeker niet onaantrekkelijk. Met geknepen ogen was er best een peervorm in te herkennen, maar die zou net zo goed als aerodynamisch of wigvormig betiteld kunnen worden. Daar was het echter te laat voor. Het reclamelegioen bleek terecht gepeperde rekeningen voor de campagne en lunches gestuurd te hebben: het Franse publiek kende de Renault 14 voortaan als de peer. En blijkbaar was de succesvolle campagne zelfs zo kostbaar, dat er elders flink bespaard moest worden. Oké, op roestpreventie dan maar weer. Met als gevolg dat na verloop van tijd de Renault 14 bij het grote publiek verder door het leven ging als rotte peer. Quelle image.

Luxe

En schudt dat maar eens van je af. Zo‘n verkeerd imago kleeft als een vliegenvanger in dun haar. Alle pluspunten en noviteiten vielen in het niet bij dit stigma. Zo was het de eerste auto in zijn klasse zonder dakgoten. De McPherson voorwielophanging was bijzonder in zijn segment. De versteviging in de deuren was ook al geen gemeengoed en verhoogde de passieve veiligheid. Het comfort stond op een hoog niveau, de Renault 14 was stil en ruim. Maar niet erg betrouwbaar. De motorisering deelde dit model met Peugeot, het 1218 cc aluminium viercilinder blok lag in een hoek van 72° achterover onder de motorkap af en toe dienst te weigeren. Werkend leverde de krachtbron 57 pk af aan de voorwielen. Niet veel, maar nog niet zo karig als de standaarduitrusting van deze Renault 14 L. De L stond hier nogal eufemistisch voor luxe.

Facelift

Deze basisuitvoering had alleen de essentiële benodigdheden aan boord, zelfs hoofdsteunen ontbraken. De sjeu moest van de luxere TL en GTL uitvoeringen komen. De latere TS uitvoering was bovendien krachtiger; door toepassing van een dubbele carburateur leverde deze sportieveling 71 pk af aan de voorwielen. Gedurende zijn carrière werd de inhoud vergroot naar 1360 cc, in 1980 volgde een facelift waarbij de richtingaanwijzers verplaatst werden van de bumper naar een plek naast de koplampen als meest in het oog springende wijziging. De Renault 14 werd ook steeds luxer met zaken als centrale vergrendeling, elektrische ramen voor en halogeen koplampen. Als optie was er ook een enorm vouwdak leverbaar, de découvrable. Met dit volledig geopend en het hele gezin aan boord kwam het affiche met de uitgeholde peer ineens tot leven.

Miljoen

Levendiger dan de carrière van deze sympathieke Renault 14 zelf, in elk geval. In zes jaar tijd werden er net geen miljoen 14’s gebouwd. Door zijn betrouwbaarheids- en roestissues zijn er vrijwel geen exemplaren meer over van de auto die veel meer in huis had dan dat beroerde imago. De 14 had zeker potentie, but it all went pear-shaped.

5 Comments

  1. Co Wolff

    7 december, 2017 at 17:14

    Zelf een rode Renault 24 met blauwgetinte ramen gereden met electrische ramen en centrale deurvergrendeling. Een luxe model die fantastisch reed, kreeg bijna het aanschafbedrag terug bij inruil.
    Zou zo weer deze nu oldtimer willen hebben, maar er helaas geen vinden.

  2. Christopher Peycke

    5 december, 2017 at 12:32

    De 14, het resultaat van een korte een hevig mislukte samenwerking met Peugeot die toen het failliete Citroen van Michelin moesten overnemen.
    Er stond een hele modelfamilie met Stations en driedeursuitvoeringen gepland. Bij Peugeot zou hij met een andere koets de 204 vervangen. Renault had toen nog geen enkele ervaring met dwars geplaatste motoren, de dealers dus ook niet. De sterke roestvorming was bij de 14 vooral te wijten aan de bar slechte kwaliteit van de carosserierubbers. Het water kwam werkelijk overal binnen. Door het vocht ontstonden kortsluitingen en de versnellingsbak was een ramp. Ook had de auto enorme last van resonanties en trillingen. De na-facelift modellen waren beter maar toen wilde hem niemand meer hebben.

  3. Hans Klippel

    4 december, 2017 at 10:44

    Erg leuk om weer eens over een klassieker te lezen die, zoals het verhaal ook zegt, niet meer onder ons is.
    Ik ken de auto omdat deze bij ons in de straat stond in Safrane uitvoering. Bruin dus. Die kleur heeft de auto behouden tot het einde toe; drie jaar na de aankoop….
    het verhaal over de peer kende ik niet, maar het zegt wel veel over hoe dingen mis kunnen gaan.

  4. Jan Admiraal

    3 december, 2017 at 22:46

    Fantastisch comfortabele auto, roeste navenant, gelukkig had ik een sloper als overbuurman, dus op zekere dag stond er een Duitse sloper bij mij in de schuur en kon ik er af halen wat ik nodig was….heel veel plaatwerk dus. Ohja, een inbussleutel voor olieverversen haalde ik bij de Peugeot-dealer. Voorzien van een Lovato-lpg installatie moest je bij enig vrieswerk de laatste meters snel op benzine omschakelen, anders kreeg je de auto ’s morgens niet gestart…… Eeen heel fijne toerauto, maar niet op het nivo van een Duitser…..
    Samen met de Renault 12TS van m’n pas overleden vader heb ik de autoos toen ingeruild voor een R 18 TL break met door mij aangeschafte LPG-onderbouw tank. Nieuw in die tijd.

  5. d schimmel

    3 december, 2017 at 18:09

    vreselijk slechte auto ik werkte als chef werkplaats bij grote renault dealer we, schrokken als iemand zijn 14 in wilde ruilen je kwam er niet meer vanaf

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X