Bijzonder

Oer Scramblers

By  | 

De Scramblers.

In de huidige -door marketeers aangestuurde – ideeënarmoede is het een en al retro wat de klok slaat, Caferacers, scramblers, Indians… Allemaal oude wijn in nieuwe zakken. En nooit zo indrukwekkend als het origineel. Want het origineel is altijd beter. Zelfs als het slechter is. Terug naar de ‘sramblers’ dus.

Een idee uit de States

Net zoals veel ontwikkelingen in de motorwereld zijn de scramblers qua idee aangestuurd door Amerikanen. Door Amerikaanse importeurs. Want waar Duitsers voor perfectie, Italianen voor pure schoonheid en Britten voor stakingen gingen, daar zetten de USA importeurs vol in op de handel. Wat wilden potentiële klanten en hoe kon dat geleverd worden? Kijk, dat was nog eens echte marketing. Omdat de Amerikaanse importeurs grootafnemers waren konden ze hun merken gewoon dwingen naar ze te luisteren wanneer de fabrikanten dat niet direct uit eigen enthousiasme deden.

Maar alles moest natuurlijk wel haalbaar blijven. De eerste generaties scramblers waren dan ook ietwat – wat we nu zouden noemen – ‘gepimpte’ wegmotoren. Net als nu werd er meer off road gebruik gesuggereerd dan dat de klandizie er in praktijk waar van maakte. Maar de trend was gezet.

Natuurlijk waren er de Ducati eencilinders, maar de Britten leverden ook dapper twins met kleine tankjes, zo goed als open uitlaten en een doorgaans erg fraaie styling.

De Japanners stonden erbij en keken er naar

En ze besloten dat het goed was. Vanaf Laverda’s grote kleine voorbeeld, de CB 72 en 77 leverde Honda scramblers. Er waren voor die tijd zelfs al wat van de befaamde plaatijzeren hobbelpaarden, de C72 en 77 met hoge uitlaatdempers geleverd. Die hadden een geslaagde styling waar eigenlijk het uitlaatsysteem het meeste aan opviel. Want daar aan kon je direct al zien dat Honda een beduidend meer industriële insteek had dan de toch wat ambachtelijke Britse insteek. Verder waren de machines rank en wendbaar en na een korte ingreep helemaal vrij uitademend. In de Honda CL 450 Scrambler vond Honda’s ultieme speelgoed zijn grootste vorm.

De Honda CL’s, de Scramblers

De CL 72 en 77 Scramblers zijn naar de huidige maatstaven met hun respectievelijke 250- en 305 cc lichte machines. Dat maakt ze eerder wendbaar dan bruut. De CL 450 Scrambler is daarentegen nog steeds een beest van een machine die met zijn 44 pk nog steeds heel dapper mee kan blazen. Dat soort eerste generatie scramblers is hier vrij schaars. Ze zijn nooit officieel ingevoerd en hebben bijna allemaal een Amerikaans verleden. Dat maakt ze wat tricky, omdat Amerikanen er befaamd om zijn dat de enige vorm van onderhoud die ze hun techniek gunnen het op peil houden van het olieniveau is. En het zijn bij vroeg klassieke Japanners niet alleen de kleur- en chroomdelen die schaars zijn.

En ‘schaars’ betekent ‘duur’. Zelfs CMSNL, de grootste  onderdelenleverancier ter wereld voor Japanse klassiekers  heeft niet alles meer liggen. Maar beter ‘duur’ dan niet te krijgen. Toch? Onlangs werd er een NOS tank verkocht voor $ 1200. Zo’n mooi uitlaatsysteem met zijn fraaie voorpijpen kost ook geld… De revisie van zo’n 444 cc metende DOHC twin is geen klus voor op de werkbank en doet stevig pijn in de knip. Maar wanneer je zo’n Scrambler in orde hebt, dan rij je altijd rond op je eigen plaatselijke opklaring. Maar wees voorzichtig met een te dappere inzet op de weg: De remmen zijn intussen heel gedateerd!

Ook leuk…

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X