Column

‘Klonk !’ is niet altijd de de goede ‘klonk’.

By  | 

Ik rijd mijn klassieke motor als dagelijks vervoer. En soms maak ik best kilometers. Dat resulteerde erin dat mijn ouwe trouwe Moto Guzzi toch wat achterstallig onderhoud had. En eigenlijk ook een beetje moe was.

Dik twee ton is ook niet niks.

Ik besloot het ding eens rustig onderhanden te nemen, zocht dus naar tijdelijk vervangend transport. Een telefoontje naar Goos Bos van Motoport Hengelo bracht uitkomt. Goos bleek een vriend in nood. Op de vraag of hij nog iets had staan dat onverkoopbaar en goedkoop was, meldde hij een Yamaha 600 Diversion te hebben staan voor € 600. Dat rode konijn werd geadopteerd.

Nu is het zo dat parkeren met mijn Moto Guzzi een feestje is. Je komt aanrijden, stopt, schopt blind de lange jiffy uit en laat het ding achteloos naar links vallen. Dat laten vallen kan direct na de ‘KLONK’.

Voor mijn eerste boodschappenexpeditie pak ik een rugzak. De Yamaha heeft geen koffers. Op het Callunaplein rijd ik de stoep op, schop de jiffy uit, hoor de “KLONK” en laat de ranke viercilinder vallen. Het volgende moment lig ik onder de Diversion en hoor ik een kind vragen: “Mamma, wat doet die mijnheer?“ Die meneer ligt zich even af te vragen wat er gebeurd is. Ik heb de motor mooi op mijn been opgevangen en alleen de spiegel heeft een tik gekregen. Ik krabbel overeind en zet de Yamaha op zijn jiffystand. Ga boodschappen doen. Verdring het gebeuren.

Een week later lig ik weer onder de Yamaha

Naast me stuitert het balletje dat aan het eind van de koppelingshendel hoort te wonen muzikaal tinkelend over de tegels. Ik denk “Tjemig!” Of zo. En vraag me af of ik onderhand niet toe ben aan euthanasie. Repeterend omvallen is sneu. Behalve na een halve fles Bourbon. Daarom moet je daarna gewoon blijven zitten.

Een niet onaardige jongere dame vraagt bezorgd of ik niet gewond ben. “Alleen mijn ego” informeer ik haar. Ze glimlacht breed: “Ja, dat is jullie zwakke punt. Jullie ego’s! Grappig wel: gewoonlijk zie ik mannen van uw leeftijd alleen op heel grote motorfietsen. BMW’s, Harley’s en GoldWings.. Het is een wijze jonge vrouw. Ze heeft kijk op motorfietsen. En mannen. Thuis besluit ik tot verantwoorde tests onder laboratoriumomstandigheden. Ik ga zitten en schop de jiffy keer op keer uit. Het probleem wordt duidelijk.

Eens op de zoveel keer klapt de jiffy “KLONK” uit en klapt hij terug.

In alle stilte.

Want hij valt dan op een rubber.

Het probleem is opgelost.

Ik kan nog even doorleven. Het ligt aan de motorfiets. Hoe braaf het ding ook is. Ik kan niet wachten tot de Moto Guzzi weer klaar is. Want van een “KLONK”, daar moet je van op aan kunnen.

Ik rijdt motor als dagelijks vervoer. En soms maak ik best kilometers. Dat resulteerde er in dat mijn ouwe trouwe Guzzi toch wat achterstallig onderhoud had. En eigenlijk ook een beetje moe was. Dik twee ton is ook niet niks. Ik besloot het ding eens rustig onderhanden te nemen, zocht dus naar tijdelijk vervangend transport. Een telefoontje naar Goos Bos van Motoport Hengelo bracht uitkomt. Goos bleek een vriend in nood. Op de vraag of hij nog iets had staan dat onverkoopbaar en goedkoop was, meldde hij een Yamaha 600 Diversion te hebben staan voor € 600. Dat rode konijn werd geadopteerd. Nu is het zo dat parkeren met mijn Guzzi een feestje is. Je komt aanrijden, stopt, schopt blind de lange jiffy uit en laat het ding achteloos naar links vallen. Dat laten vallen kan direct na de ‘KLONK’. Voor mijn eerste boodschappenexpeditie pak ik een rugzak. De Yamaha heeft geen koffers. Op het Callunaplein rijdt ik de stoep op, schop de jiffy uit, hoor de “KLONK” en laat de ranke viercilinder vallen. Het volgende moment lig ik onder de Diversion en hoor ik een kind vragen: “Mamma, wat doet die mijnheer?“ Die meneer ligt zich even af te vragen wat er gebeurd is. Ik heb de motor mooi op mijn been opgevangen en alleen de spiegel heft een tik gekregen. Ik krabbel overeind en zet de Yamaha op zijn jiffystand. Ga boodschappen doen. Verdring het gebeuren. Een week later lig ik weer onder de Yamaha. Naast me stuitert het balletje dat aan het eind van de koppelingshendel hoort te wonen muzikaal tinkelend over de tegels. Ik denk “Tjemig!” Of zo. En vraag me af of ik onderdehand niet toe ben aan euthanasie. Repeterend omvallen is sneu. Behalve na een halve fles Bourbon. Daarom moet je daar na gewoon blijven zitten. Een niet onaardige jongere dame vraagt bezorgd of ik niet gewond ben. “Alleen mijn ego” informeer ik haar. Ze glimlacht breed: “Ja, dat is jullie zwakke punt. Jullie ego’s! Grappig wel: gewoonlijk zie ik mannen van uw leeftijd alleen op heel grote motorfietsen.BMW’s, Harleys en GoldWings”. Het is een wijze jonge vrouw. Ze heeft kijk op motorfietsen. En mannen. Thuis besluit ik tot verantwoorde tests onder laboratoriumomstandigheden. Ik ga zitten en schop de jiffy keer op keer uit. Het probleem wordt duidelijk. Eens op de zoveel keer klapt de jiffy “KLONK” uit en klapt hij terug. In alle stilte. Want hij valt dan op een rubber. Het probleem is opgelost. Ik kan nog even door leven. Het ligt aan de motorfiets.Hoe braaf het ding ook is. Ik kan niet wachten tot de Moto Guzzi weer klaar is. Want van een “KLONK”, daar moet je van op aan kunnen.

Dat weer het resultaat zou worden

Hoe denk jij erover? Ik hoor het graag!

X