Bijzonder

Chrysler Simca 2 litres. Wat was ook alweer de bedoeling?

By  | 

Een luxe Chrysler Simca middenklasser met MPS
En die meervoudige persoonlijkheidsstoornis was misschien ook niet zo vreemd. Want behalve het feit dat deze grote middenklasser als Chrysler, Simca én Talbot te boek had gestaan, was ook zijn ontstaansgeschiedenis op zijn zachtst gezegd nogal onoverzichtelijk. La pauvre enfant was en bleef een bastaard.


Frans. Nee, toch Brits
Eind jaren zestig waren zowel de Rootes Group in de UK als het Franse Simca bezig met het ontwikkelen van een model in de hogere middenklasse. De Routes Group sleutelde gestadig en stoïcijns aan hun C-Car, de joyeuse Fransen leefden zich uit op Project 929. Dat klonk nogal geheimzinnig, maar was niets meer dan de ontwikkeling van de opvolger van Simca’s grote model, de eerdere Vedette, en een aanvulling op de al lopende 1501. Dat was tot dat moment Simca’s topmodel, maar moederconcern Chrysler wilde meer. En groter. Downsizing was nog ver weg.


Hinken op twee gedachten
Het idee om beide modellen tegelijk op de markt te brengen liet Chrysler Europe uiteindelijk los. Verstandig. Een plek bovenin de verkoopstatistieken was toch al niet hun natuurlijke habitat, dat zagen ze zelf ook wel in. Wellicht ook nog ingefluisterd door de Britse tak, met enige zelfspot. Er moest dus een keuze gemaakt worden. Die viel op het ontwerp van de Britse Roots Group, dat werd omgedoopt in Chrysler UK, en het concept werd overgedragen aan Simca, dat nu verder ging als Chrysler France. Zo werden in 1970 de Chrysler 160 en 180 geïntroduceerd, door het aldus ontstane Chrysler Europe. Met duidelijk Amerikaanse styling invloeden, om de verwarring over de nieuwkomer nog wat groter te maken. Want wat was de bedoeling?


Best of both worlds
Dat was de bedoeling. Het idee was niet onaardig: een Europees rijdende auto met een Amerikaanse uiterlijk. De praktijk bleek weerbarstiger. Liefhebbers van Amerikaanse styling kochten …… een Amerikaan. Die gingen vrijwel nooit voor een compromis. Aanhangers van de European way of driving net zo min. Die kochten Europees. Het was dus ook geen donderslag bij heldere hemel dat deze multi-culti Chrysler geen klapper werd in de verkoopstatistieken. Hij kwam slecht uit de startblokken en ook latere aanpassingen en opwaarderingen naar Chrysler Simca 1609/1610, Talbot 1610/180/2 litres of Talbot Simca 2 litres betekenden geen platgelopen deuren bij de desbetreffende dealers. Die waren sowieso al te druk met het vrijwel doorlopend aanpassen van de gevelreclame.


Onbekend, onbemind. Behalve in Spanje
De best verkopende markt voor deze aardige bastaard was waarschijnlijk nog de Spaanse. Er werden in de door bleke bejaarden overspoelde mediterrane oase nog relatief veel van deze top Chrysler verkocht. En die meervoudige persoonlijkheidsstoornis was misschien ook niet zo vreemd. verkocht, zelfs in een dieselversie. Dat had natuurlijk vooral te maken met het feit dat Chrysler de productie van het onsuccesvolle model had verplaatst van het Franse Poissy naar het Spaanse Barreiros. Het waren niet de spreekwoordelijke zoete broodjes, maar mede door genoemde dieselversie en plaatselijk gefabriceerde stationwagen varianten gingen er toch nog best een redelijk aantal over de toonbank.


Een stille dood
In de rest van Europa bleef het kwakkelen met Chrysler Simca’s topper. Het bleef een tobber. Alle plannen ten spijt, want in de conceptfase was er zelfs een dikke zescilinder versie voorzien. Maar hij kwam nooit lekker op gang, men wist niet wat men ermee aan moest. Comfortabel was hij zeker, maar ook weer niet Amerikaans comfortabel. Zijn rijeigenschappen waren oké, maar ook weer niet echt op Europees topniveau. Hij blonk nergens echt in uit, het was vlees noch vis. In 1981 stopte uiteindelijk de Europese productie, voor de Spaanse thuismarkt werd hij nog een jaartje langer geproduceerd tot in 1982 de laatste van de band rolde en nog steeds niemand precies wist wat er bedoeld werd met deze uiterst sympathieke schizofreen.

9 Comments

  1. Willem van Dessel

    6 januari, 2019 at 21:08

    een magnifieke wagen en geen optie voor automaat maar moest dan een 2000 cc zijn
    nochtans was ik eens bijna verongelukt ermee er zat immers een enkelvoudig remsysteem ingebouwd een flexibel sprong kapot en een geluk kon nog remmen met handrem .

  2. Evert Hummelman

    12 februari, 2017 at 12:56

    Mijn vader heeft er 2 gehad, een 180 en een 2 litres, fijne auto`s.
    ik heb nu zelf een 2 litres, nog steeds een fijne auto.

  3. Marcel

    5 februari, 2017 at 14:52

    Wij hadden de 07-75-VN , een goudbruine uit 1973. Wat ewn fantastische wagen vond ik het.

  4. Maurits Geuze

    5 februari, 2017 at 12:45

    In Australië is een tijdje een zescilinder geproduceerd met hetzelfde koetswerk onder de naam Chrysler Centura.

  5. Hans

    2 februari, 2017 at 20:19

    Een van de lekkerste auto’s die ik ooit heb gehad. Mijn vader, die er drie heeft versleten, vond het ook een fantastische auto. Weggedaan bij 260.00km, op LPG, 80 liter.

  6. Peter

    2 februari, 2017 at 14:03

    Bij een vriendje van me reden ze thuis altijd Simca en zo kwam er op gegeven moment ook zo’n Chrysler op de oprit te staan. Mooie auto en aangezien ik destijds opkeek tegen alles wat Amerikaans was zeer indrukwekkend. Of ze blije herinneringen aan deze auto hebben weet ik niet.

  7. Ruud Roks

    1 februari, 2017 at 21:40

    Mooi artikel was mijn eerste auto een 2 liter automaat en ik zou hem zo weer willen kopen een erg fijne auto met dat luxe velour bekleding, maar er zijn er niet zoveel meer.

  8. Abe

    1 februari, 2017 at 14:04

    Oooo, wat sneu eigenlijk….
    Goed geschreven!

    • Ron

      3 februari, 2017 at 06:57

      M’n vader had ooit een goudkleurige met zwart vinyl dak en schuifdak ! WoW : wat een auto was dat ! Het kenteken weet ik nog 12-62 RA : is in 1974 ingeruild voor een nieuwe VW Golf , als 9 jarige autogek , heb ik dat nooit begrepen ….

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *