Motoren

De Aermacchi Ala Verde 250

By  | 

‘Ala’ betekent vleugel. Vogels hebben vleugels en kunnen vliegen. Ze zijn ook nog eens snel… Vroeger waren mensen beduidend kleiner dan nu. En in de jaren vijftig-zestig was een volgroeide Italiaanse man van 1m65 een representatieve Zuid-Europeaan. En dat verklaar het formaat van de beeldschone Aermacchi ’s. Vliegtuigbouwer Aëronautica Macchi dook in ‘The Fifties’ in de opkomende markt voor massamotorisering ging en ging eerst scooters en daarna ook motorfietsen maken.

Doordat het Amerikaanse merk Harley-Davidson in de jaren zestig aandelen kocht en het Italiaanse bedrijf uiteindelijk overnam, werden de motorfietsen ook bekend als “Aermacchi-Harley-Davidson” en uiteindelijk als “Harley-Davidson”. In 1971 kocht AMF Harley en werden de Aermacchi-Harley-Davidsons AMF/Harley-Davidsons. De greep naar de macht van de Amerikanen kwam Aermacchi op dat moment niet slecht uit. De Italianen hadden ruimtegebrek omdat ze de fabriek moesten delen met hun vliegtuigmakende collega’s. Met meer ruimte konden er meer motorfietsen gemaakt worden. En dat een deel daarvan naar de States ging?  “Nessun problema!” Het verstandshuwelijk liep natuurlijk stuk op de ongelijkwaardigheid van de deelnemers en het verschil in passie tussen de Italianen en de Amerikanen.

De Ala d’Oro en Ala Verde

(1960-1968) Na de komst van de Ala d’Oro en de Ala Verde werden Aermacchi’s zeer gewild als racemotorfietsen voor amateurs en in nationale wedstrijden. Door heel Europa kwamen Aermacchi’s aan de start. De Ala Verde was de sportieve uitvoering van de toeristische Ala Azzurra. Net als de Chimera had de Ala Verde een luchtgekoelde eencilinder kopklepmotor met stoterstangen. De cilinder van het blok lag vrijwel vlak voor een optimaal zwaartepunt en de ideale koeling. Aan het linker uiteinde van de krukas zat een meervoudige natte platenkoppeling en de primaire transmissie naar de vier versnellingsbak gebeurde met tandwielen. Die versnellingsbak was eerst aan de linkerkant hak-teen geschakeld. Ademhalen deed het blok door een Ø 24mm Dell’Orto carburateur en in de benzinetank ging 17 liter. De machine had een ruggengraatframe met een centrale buis, en aan de voorkant was er een telescoop voorvork gemonteerd. Achter zat een normale swingarm met twee veer/demperelementen.

De eerste update

In 1963 kwam er een serieuze update. Het smeersysteem werd verbeterd en er kwam een optionele vijfbak beschikbaar. De koppeling werd verzwaard, de elektrische installatie werd verbeterd en de voorvork werd sterker. Ook het stuur, de zijdeksels en de uitlaat werden opnieuw vormgegeven. Voor het modeljaar 1964 werd de nieuwe korte slag motor gepresenteerd. In 1967 volgden nieuwe wijzigingen aan de tank, de spatborden, het duozadel, de koplamp en de voorvork. De wielen, die bij alle “klantenmotoren” tot dat moment 17 inch maten, werden vervangen door 18 inch exemplaren. Dat was meteen de handigste oplossing van het probleem dat snelle rijders hadden aangetekend: het hak/teenpedaal beperkte de grondspeling in bochten. En dat de machine er blijkbaar iets minder levendig door ging sturen? Dat viel niemand echt op in die tijd.

Einde verhaal

De laatste verandering volgde in 1970, waarbij weer een nieuwe tank werd gemonteerd, terwijl de elektrische bedieningselementen ook vernieuwd werden. Het vermogen steeg naar 18 pk en de vijfde versnelling was nu standaard. Het voorwiel werd nog groter en groeide naar 19 inch.

In juli 1972 werd de productie van de Ala Verde 250 beëindigd. De nieuwe “sportieve” Aermacchi werd de TV (“Turismo Veloce”) 350.

En intussen zijn als die Aermacchi’s hoogst gezochte klassiekers geworden, Dus als u nog een stoffig exemplaar in de schuur heeft staan..

De opvolger: De Aermacchi TV 350

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X